„Naród żyje, dopóki język jego żyje, bez języka narodowego nie ma narodu” (Karol Fryderyk Libelt)
Międzynarodowy Dzień Języka Ojczystego to święto obchodzone na całym świecie 21 lutego. Zostało ono ustanowione przez UNESCO w celu upamiętnienia śmierci pięciu studentów, którzy domagali się nadania językowi bengalskiemu statusu języka urzędowego. Data ta ma nie tylko upamiętniać przywołane wydarzenia, ale także przypominać o różnorodności językowej, o tym, iż język to najpotężniejsze narzędzie ochrony i rozwoju wspólnego dziedzictwa kulturowego ludzkości. Język konstruuje tożsamość człowieka zarówno jako członka większej wspólnoty, jak i jednostki.
W naszej szkole MDJO świętowaliśmy 23 lutego. Podróż z językiem polskim przez stulecia rozpoczęliśmy od etymologii i korzeni polszczyzny. Przywołaliśmy historię naszego języka, a dwaj śmiałkowie zmierzyli się ze staropolskimi archaizmami i słowami, które na przestrzeni wieków zmieniły swoje znaczenie. Przypomnieliśmy także dzieła i nazwiska wybitnych twórców, mających wpływ na kształtowanie się polskiego języka literackiego.
Wędrówkę z językiem polskim przez stulecia zakończyliśmy oglądem współczesnego stanu naszego języka Ojczystego. Próbowaliśmy odpowiedzieć na pytanie, jaka jest pozycja języka polskiego wśród innych języków europejskich? Poznaliśmy nasze mocne i słabe strony, a także najważniejsze zagrożenia dla współczesnej polszczyzny, którymi są wulgaryzacja i natrętna anglicyzacja. Nie zapomnieliśmy o Młodzieżowych Słowach Roku. Na koniec samokrytycznie spojrzeliśmy na dyskredytujące błędy językowe.
Organizatorki:
Maria Roguś
Agnieszka Mroczkowska-Wiklak